Korolewicz Wincenty Aleksander (1881–1941), pedagog, dziennikarz, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS). Ur. 18 X w miejscowości Czerlona w pow. grodzieńskim, był synem Wincentego, oficjalisty prywatnego, i Zofii z Śmiałowskich. Ukończył III gimnazjum w Krakowie, uzyskując świadectwo dojrzałości 6 II 1906 r. W r. 1905 rozpoczął praktykę dziennikarską w „Nowej Reformie”. W semestrze zimowym r. akad. 1905/6 zapisał się na Wydział Filozoficzny UJ. Po uzyskaniu absolutorium rozpoczął w r. 1912 pracę nauczyciela szkół średnich, najpierw w Tarnowie, od r. 1917 w I Gimnazjum Św. Anny (B. Nowodworskiego) w Krakowie, jako nauczyciel języka polskiego. Ustalenie w zawodzie nauczycielskim uzyskał 1 I 1927 r., w stan spoczynku przeniesiony 31 X 1931 r. Jako emeryt pracował w Muzeum Przemysłowym w Krakowie. Był autorem wierszy, które drukował w różnych gazetach („Nowej Reformie”, „Świecie”, „Gazecie Powszechnej”, „Kurierze Zagłębia”, „Pogoni” i in.), osobno opublikował Ocknienie. Poemat dramatyczny cz. l. i 2. (Kr.J907), Pod piramidami (Kr. 1908), Książe Popiel. Tragedya (Kr. 1909), Na Monsalwat. Prolog (Kr. 1909), Proroctwo ks. Skargi. Fragment dramatyczny (Tarnów 1913), Ofiary. Dramat z roku 1863 (Kr. 1913), W tych utworach o patriotycznej treści starał się naśladować twórczość J. Słowackiego, a zwłaszcza S. Wyspiańskiego, z którym przyjaźnił się. Nowelki i opowiadania pisał do śmierci i publikował je w prasie krakowskiej. Czynnie zaangażowany był w akcji wokół przygotowania sprowadzenia zwłok J. Słowackiego na Wawel w czerwcu 1927 r.

Politycznie związał się K. z PPS. Należał do prawego skrzydła tej partii. Znany wśród krakowskiej klasy robotniczej, zwany był «Wickiem-socjałem». W grudniu 1922 r. wybrany został w skład krakowskiego Zarządu Uniwersytetu Ludowego (UL) im. A. Mickiewicza, który pełnił zarazem funkcje Zarządu Głównego UL; od r. 1924 UL posiadał prawa okręgowej organizacji Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (TUR) na Małopolskę. Z organizacją tą K. związany był do wybuchu drugiej wojny światowej. Na przełomie lat dwudziestych był prezesem TUR Okręgu Krakowskiego i m. Krakowa. Był aktywnym prelegentem nie tylko jako członek TUR, wygłaszał również odczyty w ramach sekcji kulturalno-oświatowej PPS. W l. 1929–33 był członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS Kraków-Miasto. Po r. 1920 był reporterem organu prasowego PPS „Naprzód” i członkiem redakcji tego pisma do końca jego istnienia. Pełnił funkcję sekretarza Syndykatu Dziennikarzy Krakowskich od założenia tej placówki w r. 1912 do r. 1929. Stawał jako świadek w procesie brzeskim w r. 1931 na skutek powołania się nań świadków oskarżenia, jako na współpracującego z policją. Zarzuty te K. stanowczo odrzucił w toku odbywającego się procesu, ponadto wniósł przeciw temu oskarżeniu oficjalny protest do przewodniczącego procesu. W r. 1931 był współoskarżony o zorganizowanie demonstracji kolejarzy w Krakowie na cześć powracającego z więzienia brzeskiego b. posła Józefa Mastka; uniewinniony wraz z innymi oskarżonymi. Zmarł 31 V 1941 r. w Krakowie. Żonaty był z Marią z Bobrów. Miał troje dzieci: synów, Jerzego (adwokata), Wincentego (lekarza), i córkę Teodorę, zmarłą w r. 1932. Odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi.

Olszewicz, Lista strat kultury pol.; – Buszko i in., Szkice z dziejów ruchu komunistycznego w województwie krakowskim, Kr. 1958; Dziesięciolecie Polski Odrodzonej, (fot.); Spis nauczycieli szkół wyższych, średnich…. Pod red. Z. Zagórowskiego, cz. l. i 2., Lw.–W. 1924, 1926; Z dziejów liceum Nowodworskiego w Polsce Ludowej, Kr. 1963 s. 21; – Cyganeria i polityka. Wspomnienia krakowskie 1919–1939, W. 1964; Drobner B., Bezustanna walka, Wspomnienia 1919–1935, W. 1965 II; Kopiec wspomnień, Wyd. 2. rozszerzone, Kr. 1964; Proces 11 więźniów brzeskich przed Sądem Okręgowym w Warszawie, Cieszyn 1932 s. 180–1; Sprawa brzeska 1930–1932, Kat. 1932 s. 212, 275; Sprawozdanie Gimnazjum Św. Anny z lat 1924–1932, Kr. 1933; Sprawozdanie z działalności TUR… za lata 1923–1925, W. 1925 s. 31; – „Naprzód” 1923 nr 2, 235, 1925 nr 81 (fot.), 1926 nr 99, 1930 nr 225, 1931 nr 274, 282, 284; – Arch. UJ: S. II 181, 515; Centr. Arch. Min. Spraw Wewn. w W.: StGKr 28; Dokumenty uzyskane, od synów K-a, Wincentego i Jerzego; – Informacje dra Jana Dorawskiego.

Andrzej Pilch